انس بن مالک رضی الله عنه گفته است: «چه بسا افراد قرآن خوانی هستند که خودِ قرآن ایشان را نفرین میکند». میسره گفته است: «قرآن در سینه ی افراد فاسق، غریب میباشد». ابو سلیمان دارانی رحمه الله گفته است: «کسانی که حاملان قرآن میباشند و خدا را نافرمانی می کنند، نگهبانان دوزخ زودتر به سُراغ آنان می روند تا بت پرستان، به خاطر اینکه بعد از حمل قرآن مرتکب گناه و معصیت شده اند.

    در تورات آمده است که خداوند می فرماید: « ای بنده ی من آیا از من شرم نداری! اگر چنانچه در راهی حرکت کنی و ناگاه نامه ای از جانب دوستی به تو برسد، فوری به کنار راه می روی و در جایی می نشینی تا آن را بخوانی و کلمه به کلمه و جمله به جمله در آن دقت و تأمل مي نمایی که مبادا چیزی از آن را فراموش کنی و از دست بدهی؟ در حالی که من این نامه ی (قرآن) خود را بر تو فرستادم و در آن بنگر که چقدر پند و اندرز متوالی در آن بیان نموده ام و چه مسایل (دینی و دنیوی) را در آن تکرار کرده ام، به خاطر اینکه تو خوب در جوانب آن تأمّل و تدبّر نمایی، امّا تو از آن روی میگردانی!! آیا من کمتر و پایین تر از آن دوست تو هستم؟!

    ای بنده ی من اگر یکی از دوستانت با تو بنشیند و هم صحبت تو شود؛ مسلّماً با تمام وجود متوجه او می شوی و با کمال دقت سخن او را گوش می کنی. و اگر کسی که در آن اثنا با تو سخن گوید فوری به او اشاره می نمایی که سخن نگوید و ساکت بماند، در صورتی که من بر تو روی آوردم و با تو سخن می گویم، امّا تو قلباً از من اعراض می نمایی و مرا کمتر از آن دوست خود می پنداری !! ». اما بدان خداوند بزرگتر و والاتر از آن است که می پنداری...

منبع: «مختصر احیاء علوم الدین» ص124