توسل در اصطلاح یعنی واسطه قرار دادن امور خیر و افراد صالح مقرب به درگاه الهی برای بر آورده شدن درخواست و اجابت دعا به این معنی که فرد در هنگام دعا و استغاثه ، به درگاه الهی چیزی عرضه کند که واسطه پذیرش توبه و اجابت دعای او و بر آورده شدنِ درخواستش باشد، مانند صفات و اسمای الهی یا نام پیامبر اکرم(ص)و دعای آن حضرت یا نام اولیای عظیم الشأن و فرشتگان،در حالی که آن فرد میداند وقلبا ایمان دارد که انجام دهنده­ی کار و فریادرس اصلی خداونداست و هیچ کاری بدون واسطه ی او صورت نمیگیرداز این روست که انسان در زندگی روزمره ی خود به اسباب متوسل می شود(مثلا برای شفای امراض به دکتر متوسل می شود در حالی که شفا دهنده­ی واقعی خداوند است)وکار او شرک خوانده نمی شود .

علماء اهل سنت اعتقادبه توسل را يک امر اجماعي مي دانند،چون قبل از ابن وتیمیه که بعضي ازاقسام توسل را رد كرده است هیچ عالمی مخالف به توسل نبوده است وهيچ یک از آنان با وي هم عقيده نيستند .این بود که بعد از ابن تیمیه وبا پیدایش افرادی که ادامه دهنده ی عقاید او هستند در مورد توسل حساسيت ايجاد شد ودر عقیده­ی مسلمین خلل ایجاد کردند،وبه خاطر توسل مسلمین را مشرک وحکم قتل  آنان را صادرکردند وموجب تفرقه واختلافات بین مسلمین شدند. (کاری که کفار توانایی انجام آن را نداشتند).